In Mei 1993 werd ik geveld door een hernia, de specialist waar ik toen onderbehandeling kwam, vroeg of ik een hond had. Nee, jammer zei hij, want dan had je die moeten uitlaten dus lopen was zijn advies. Nu had hij dat niet tegen een dove gezegd. Want ik wilde al een tijdje een hond. maar was ernog niet uit wat voor ras het zou moeten zijn. Dus maar eens wat boeken erop nageslagen. Daar kwamen er eigenlijk 2 uit. De Bobtail en de Afgaanse windhond het is de bobtail geworden om zijn karakter met kinderen. Toen maar eens de puppylijn gebeld van de OESCN. Er waren op dat moment 3 nesten maar 1 fokster had nog mischien nog 1 reutje, de mensen die waren wezen kijken zouden dat de andere dag laten weten of ze ervoor gingen. Nu wil het zo zijn dat ze de vachtverzorging teveel vonden. Dus zo kwam het dat ik samen met mijn oudste dochter in de auto ben gesprongen om te gaan kijken in Harmelen. daar liepen 6 kleine wolbaaltjes rond van toen 4 weken oud, viel als een blok voor 1 hondje het was liefde op het eerste gezicht dat is later ook onze Spike geworden. We zijn op zondag met het helegezin wezen kijken . Iedereen dol enthousiast. We gingen die avond ook nog naar een verjaardag toe en nu wilde dat het op dat moment de regen met bakken uit de hemel kwam, komt ervan af de achterbank als uit 1 mond "Pa laat jij de hond even uit" :)))))))) Dat zinnetje word nu nog steeds. gebruikt. al is het woordje pa nu veranderd in "Schat laat jij de honden even uit" want de kinderen zijn nu al een aantal jaren de deur uit.